Józef Piłsudski –
bez niego Polska
by nie istniała!

 

 Być zwyciężonym i nie ulec,
to zwycięstwo.
J. Piłsudski
 

Józef Klemens Piłsudski posiadał pseudonimy takie jak: Wiktor, Mieczysław, później powszechnie znany jako Dziadek.

Urodził się 5 grudnia 1867 r. w Żuławie pod Wilnem w patriotycznej rodzinie w Porzeczkowej na Litwie. Młody Ziuk - jak nazywano go w domu rodzinnym - wychowywał się do siódmego roku życia wraz z pięcioma braćmi i czterema siostrami na wsi.

Na wskutek nieszczęść rodzina przeniosła się do Wilna, gdzie uczęszczał do rosyjskiego gimnazjum, potem w 1886 r. rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Charkowskim. Prowadził tam działalność rewolucyjną i niepodległościową wśród studentów. Po zamieszkach studenckich został relegowany z uczelni.

W wieku 19 lat w 1887 r. został aresztowany i wysłany na Syberię, gdzie przebywał w latach 1888-1892. W 1908 r. wykorzystując kryzys międzynarodowy wywołany aneksją Bośni i Hercegowiny, polecił utworzenie tajnego Związku Walki Czynnej.

W 1910 r. na bazie Związku powołano organizacje o charakterze paramilitarnym: Związek Strzelecki we Lwowie i Towarzystwo Strzeleckie w Krakowie, którego przewodnictwo objął osobiście. Z myślą o zapewnieniu materialnych podstaw działania tym organizacjom w 1912 r. na zjeździe w Zakopanem powołał do życia Polski Skarb Wojskowy. W tym samym roku został komendantem wojskowym Komisji Tymczasowej Skonfederowanych Stronnictw Niepodległościowych.

W październiku 1914 r. polecił utworzenie na ziemiach zaboru rosyjskiego Polskiej Organizacji Wojskowej. W wyniku akcji dyplomatycznej posłów polskich w Wiedniu oraz działalności Naczelnego Komitetu Narodowego władze austriackie wyraziły zgodę na organizację Legionów Polskich. Objął dowództwo 1 Pułku Legionów, przemianowanego później na 1 Brygadę Legionów, która brała udział w szeregu bitew na froncie galicyjskim.

10 listopada 1918 r. powrócił do Warszawy. Dzień później Rada Regencyjna przekazała mu władzę wojskową. Został powołany 22 listopada 1918 r. przez rząd J. Moraczewskiego na urząd Tymczasowego Naczelnika Państwa. W styczniu 1919 r. wybrał go Sejm Ustawodawczy na Naczelnika Państwa. W sierpniu 1920 r. utworzył nowoczesną Polskę.

Do końca swojego życia walczył o przywrócenie wielkości Polski, Litwy, Ukrainy i Białorusi   w koncepcji dawnej Rzeczypospolitej.

Wiosną 1935 r. u mającego od wielu lat kłopoty ze zdrowiem Marszałka, stwierdzono raka wątroby. 12 maja 1935 r. w Warszawie Józef Piłsudski umiera. Został pochowany na Wawelu, serce zaś - zgodnie z Jego ostatnią wolą - spoczęło w grobie matki na wileńskim cmentarzu na Rossie.

 

Podsumowując, Józefa Piłsudskiego należy oceniać jak najbardziej pozytywnie. Do końca swego życia służył on państwu polskiemu i chciał dla niego, mimo iż nie zawsze mu to wychodziło, jak najlepiej. Gdyby nie on to kto wie jak wyglądałaby dzisiejsza Polska. W szkołach mówilibyśmy pewnie językiem niemieckim lub rosyjskim i nie istniało by na mapie niepodległe państwo o nazwie Polska.

 

Oprac. Barbara Sobieszek